Puff, ik wist het al, maar nu voel ik het nog een keer: aanbestedingen zijn inspiratieverdelgend! Tenminste, zo ervaar ik dat. Het doodt al mijn creativiteit en laat mijn enthousiasme verschrompelen. Mijn dochter van 8 vroeg al: "Waarom doe je het mam, als je het eigenlijk stom vindt? Kun je net zo goed meteen stoppen!" (Lees: Kunnen we samen stratego doen...)Ik heb haar (en mijzelf) nogmaals uitgelegd dat je soms eerst dingen moet doen die niet leuk zijn, om daarna dingen te kunnen doen die wél leuk zijn. En daar houd ik me dan maar aan vast; het gaat immers om een mooi traject!
Ik ben nog nooit iemand tegen gekomen die inspiratie krijgt van aanbestedingen, jij wel? Wie heeft het eigenlijk bedacht? Natuurlijk snap ik dat het in principe is bedoeld om aanbiedingen gelijkwaardig te kunnen toetsen en dat het proces moet leiden naar een soort van ultieme prijs-kwaliteitverhouding. Persoonlijk geloof ik er niet in. Ik mis het menselijke 'contact voor het contract'. Het doet iets met mijn positie als aanbieder: gevoelsmatig maken die dreigende knock-outs met (te) klein. Als je er een mooie opdracht van wilt maken, met een groots resultaat, dan zal er toch iets van gezamenlijkheid moeten zijn in de startfase. Om dat grootse resultaat te halen stel ik ook eisen aan mijn opdrachtgever, maar daar heb ik nog geen formulier voor kunnen downloaden. Ach, misschien neem ik het te persoonlijk en moet ik me gewoon overgeven aan deze 'procedurele flow'...
