Om te zeggen dat ik filosofisch van aard ben. Nee, bepaald niet. Menig zou zeggen dat ik een nuchtere noorderling ben, hoewel ik mijn kindertijd ver van het noorden heb doorgebracht. Toch kom ik geregeld de vraag rondom de essentie van het bestaan tegen. In klantsituaties dan, want sinds mijn overstap vorig jaar naar Het Zuiderlicht is mijn zakelijk bestaan voor een tijdje duidelijk en mijn privébestaan is ook bepaald geen hersenkraker.
Het bestaansrecht in klantsituaties dus. Van individuen in de coachingsgesprekken die ik met leidinggevenden heb, en organisaties of onderdelen daarvan in de veranderingstrajecten die ik begeleid. Zowel individuen als collectieven kunnen op een gegeven moment op een eindigend spoor komen. Bijvoorbeeld individuen die een functie hebben, maar waar men eigenlijk niet gelukkig van wordt of (meestal naar het oordeel van anderen) waar niet capabel voor is. Vaak beseft men zich dat onbewust al wel, maar het duurt lang voordat de erkenning komt dat het tijd is de bakens te verzetten. En nog langer eer maatregelen worden getroffen om een ander spoor te vinden. De omgeving heeft dat vaak allang door maar zegt niets of als men iets zegt wordt dat ontkent door betrokkene. Er zit iets zelfdestructiefs in, denk ik dan. Doorgaan op een pad dat eindigend is. Op naar de afgrond… als lemmingen.
Een vergelijkbaar iets doet zich ook voor bij organisaties. En masse gaat men door op dezelfde route. De omgeving is echter veranderd. Klanten stellen andere eisen, de financiering verandert, concurrenten doemen op met nieuwe proposities. Waar individuen nog enigszins wendbaar zijn, praten we hier over slagschepen die bestaan uit compartimenten. Het is verstandig om je zo nu en dan de vraag te stellen waarom je –individu of organisatie- op aarde bent. Voordat een ander die stelt. Ik in dit geval: waarom bent u op aarde?
